จัดการกับคำวิจารณ์

เมื่อมีคนมาวิจารณ์ต่อหน้าด้วยความรู้สึกเหมือนว่าเรานี้โง่สิ้นดี จะทำอย่างไร

ขอยกกรณีแบบไฮโซนิดหน่อยนะ สมมติเราออก March ป้ายแดงมา 1 คัน กำลังภาคภูมิใจกับกรอบความคิดแห่งการประหยัดและความคุ้มค่าต่อการใช้รถขับมาทำงานที่ประหยัด ราคารถไม่แพง ไม่กินน้ำมัน แล้วยังช่วยชาติและช่วยลดโลกร้อนอีก เราคิดว่าเราเลือกใช้รถอย่างฉลาด

ความรักอันมืดบอด

ผู้บริหารที่ใช้งานคนสนิท เป็นเรื่องปกติ ผู้บริหารที่ใช้งานคนอื่นอย่างคนสนิท คือ นักบริหารที่แท้จริง

เป็นคำคมที่นำมาเปรียบเปรยอีกครั้งที่จะต้องกล่าวถึงกับความรักอันมืดบอดของคนเรา
เราอาจภาคภูมิใจในความเป็นไทยของเราจนกระทั่งยอมรับไม่ได้ที่มีคนมาพูด ถึงคนไทยเราในเชิงลบ เช่น คนไทยไม่ค่อยจะพูดกันต่อหน้า มีอะไรก็ไม่กล้าเผชิญหน้า แต่กล้าที่จะต่อว่าลับหลังให้คนอื่นฟัง แต่เจ้าตัวเขาไม่รู้เลยว่าเขาต้องปรับปรุงอะไรบ้าง, คนไทยเราขี้งอน ขี้อิจฉา (ในละครไทย) ฯลฯ สิ่งเหล่านี้บางคนรับไม่ได้ เพราะความรักในความเป็นไทยเรา

ผู้บริหารแบบ X หรือ Y ดีกว่ากัน?

จากการบรรยายเรื่องการบริหารโครงการที่กล่าวถึงทักษะที่จำเป็นของหัวหน้า โครงการหรือผู้จัดการโครงการ ได้กล่าวถึงการบริหารแบบทฤษฎี Y นั้นได้ผลกว่าการบริหารแบบทฤษฎี X แล้วก็ได้เรื่องเลย ช่วงพักเบรคมีผู้ฟังบรรยายเข้ามาถามด้วยความสุภาพว่าที่พูดมานั้นมีหลักฐาน อ้างอิงหรือไม่

จะให้หรือทำลายกำลังใจ?

ลองพิจารณาประโยค 2 รูปแบบนี้นะครับ

“งานนี้ถือว่ายากนะ ลูกค้าคาดหวังสูง และกล้าที่จะให้ข้อมูลป้อนกลับอย่างตรงมาตรงไป เคยมีคนโดยลูกค้าอัดเสียผู้เสียคนมาเยอะแล้ว ระวังให้ดี”

กับ

“งานนี้ถือว่ายากนะ ลูกค้าคาดหวังสูง และกล้าที่จะให้ข้อมูลป้อนกลับอย่างตรงมาตรงไป ผมถึงเลือกคุณไปเอง เพราะผมเชื่อว่าความละเอียดรอบครอบและการมีสติรู้ตัวสามารถปรับสถานการณ์ได้ ดีของคุณจะทำให้ผ่านงานนี้ได้”

หากเรียกร้องความคิดสร้างสรรค์ก็ต้องยืดหยุ่น

เคยพบเห็นหัวหน้าที่บ่นอย่างระอาใจว่าลูกน้องช่างไม่มีความคิดสร้างสรรค์ เอาเสียเลย อีกทั้งยังไม่กล้าแสดงความคิดเห็นอะไรเมื่อมีการประชุมระดมสมอง แม้แต่เมื่อมีปัญหาในงานก็ไม่มารายงานทั้งที่บอกอยู่เสมอว่ามีอะไรก็ให้บอก ได้ตลอดเวลา ประตูห้องพี่เปิดไว้ตลอดเวลา อ่อนอกอ่อนใจกับพวกมันจริงๆ ช่างไม่พัฒนาและไม่สร้างสรรค์เอาเสียเลย

ลูกน้องหัวแข็ง จริงหรือ?

เราต่างก็เคยเจอลูกน้องประเภทบอกให้ไปซ้าย มันดันไปทางขวา พอบอกให้ไปขวามันก็ไปซ้าย นับเป็นความปวดเศียรเวียนเกล้าเหลือรับประทาน บางครั้งก็เล่นเอาฟิวส์ขาดเสียผู้เสียคนเสียสุนัขไปเลย (เราเสีย)

แต่ว่า... ถามจริงๆ เถอะ! แล้วตัวเราเองเคยเป็นแบบลูกน้องที่ว่านั่นไหม?

ตอนที่เราเป็น เรามีเหตุผลสนับสนุนตัวเองใช่ไหม เพราะนายไม่เคลียร์ ไม่มีเหตุผล ฟิกส์ไอเดีย ธรรมเนียมปฏิบัติ ล้าหลัง ไม่ฟังความคิดเห็น ฯลฯ มันต้องเล่นกันบ้างนะนาย

ประเมินคนต่ำทรามเกินไปหรือไม่?

หลายครั้งที่เราอาจตัดสินหรือประเมินผู้อื่นในทางที่ต่ำเกินไป นำมาซึ่งความเจ็บช้ำ ปวดร้าว และความถดถอยด้านความนับถือซึ่งกันและกัน

อาจเป็นงานที่ต้องทุ่มเท ไม่เสร็จไม่ได้ ต้องทำให้เสร็จ แล้วเราก็เกณฑ์พวกพ้อง ลูกน้อง หรือใครก็แล้วแต่มาทำกับแบบกัดไม่ปล่อย ไม่เสร็จไม่เลิก ซึ่งไม่ว่าจะเป็นภารกิจใด เช่น การไปปฏิบัติธรรมแบบเข้มข้น การออกค่ายแบบหนักหน่วง หรืองานอาสาใดๆ ก็ตาม แต่ว่าเพื่อนร่วมทีมของเราหรือลูกน้องบางคนของเราได้มาขอออกจากโครงการกลาง ครัน ตรงนี้แหละประเด็น!

สิ่งแรกที่เราทำคืออะไร?

ปัญหาของใครกันแน่?

สิ่งที่ได้จากการระดมระสมองในหัวข้อ “ยังมีปัญหาอะไรอยู่บ้างในการทำงานทุกวันนี้” เมื่อเปิดเสรีทางความคิดอย่างเต็มที่กับทุกคน กับทุกปัญหาสารพัน

หัวข้อปัญหาที่พบประจำคือ...

คนอื่นจะมองเราอย่างไรก็ช่าง แต่... มันเป็นอย่างที่เราต้องการหรือยัง?

ความทุกข์จากการวิตกกังวลว่าคนอื่นรู้สึกกับเราอย่างไรนั้น อาจมีผลทำให้ผลงานเราตกต่ำ หมดความภาคภูมิใจในตนเอง เครียด กดดันจนทำลายสุขภาพ

มองในมุมที่ท้าทาย ที่เขามองเราอย่างไรนั้น เป็นไปตามที่เราต้องการหรือยัง ถ้ายัง เราจะยอมให้เป็นอย่างนั้นต่อไปหรือ เรายอมรับชะตากรรมนั้นหรือ

ให้ปัญญาประชาชนหรือเปล่า?

วันนี้จะเล่นเรื่องล่อแหลมกับเสียงวิพากษ์ เห็นด้วยหรือไม่ ก็ไม่เห็นจะเป็นไร จะถูกหรือผิดไม่สำคัญ เพียงอยากแสดงความคิดเห็น.. นะจ๊ะ

สืบเนื่องจากการดูรายการทีวี (มีเวลาว่างด้วยนะครับ) เกี่ยวกับการแข่งขันทางดนตรีลูกทุ่ง แล้วก็มีการประกาศผลแพ้ชนะระหว่าง 2 ทีมที่เข้าแข่งขัน ทีมหนึ่งชนะ อีกทีมแพ้