เก่งแล้วงานมากขึ้น?

ถ้าอยากให้งานเสร็จ ก็จงเอางานนั้นไปให้คนที่ยุ่งอยู่ตลอดเวลา เพราะคนเหล่านั้นไม่เคยหยุดนิ่ง แต่พวกเขาจะก้าวไปข้างหน้าเสมอ
(David J. Lieberman, Ph.D.: How to make anyone do what you want – กลวิธีสะกดคนให้ยอมทำตามได้ดั่งใจราวกับลูกไก่ในกำมือ – พูนลาภ อุทัยเลิศอรุณ)

หมากับการบริหาร

ผมมีหมาพันธุ์ทางสีขาวตัวหนึ่ง เป็นตัวเมีย เวลาที่ดุหรือตี (เบาๆ ไม่ทารุณสัตว์นะ) จากความซุกซนหรือไม่เชื่อฟัง แทนที่หล่อนจะกลัวแล้วหนีหน้า กลับแสดงท่าทีสำนึกผิด หูตูบหางตกกระดิกหางระริกระรัวเข้ามาแนบเท้าเอาฝ่าเท้าหน้าแตะที่เท้าผมอีก
สะท้อนกลับสู่ชีวิตการทำงานจริง...

มารหรือเทพ?

เพราะความเป็น มืออาชีพ จึงไม่ใช่เรื่องที่จะทำอะไรตามใจตัวเอง แต่ต้องยึดมั่นใน หลักการ สิ่งหนึ่งนั้นจะไม่เกิดอาการตาบอดหรือหน้ามืดเพราะรัก รักชอบจนมองไม่เห็นสิ่งที่เขาต้องพัฒนาปรับปรุง

มีบางครั้งที่ เราอาจสนับสนุนคนๆหนึ่งให้ขึ้นตำแหน่งสูงขึ้นเห็นว่าเขาดี (เพราะตาบอดด้วยรักชอบ) ลองคิดดูในภาพรวมว่าจะเกิดอะไรขึ้น

คนที่ดีกว่า เก่งกว่าแต่ไม่ได้ใกล้ชิด (รักแท้แพ้ใกล้ชิด) ที่ถูกมองข้ามในความสามารถ กลับไปแต่งตั้งคนอื่นซึ่งด้อยความสามารถกว่า (แต่ใกล้ชิด) คนเก่งคนนี้จะอยู่ต่อไปหรือ หรือแม้เขายังอยู่ เขายังจะทุ่มเทชีวิตจิตใจให้อีกหรือ