The Star & The Commentator 2 – Feedback

มาต่อจากตอนที่แล้ว ที่กล่าวถึง Feedback ในเรื่องที่ดี เหมาะสม คือเรื่องการชมกันนั่นเอง วันนี้มาว่ากันเรื่องเมื่อต้อง Feedback กับสิ่งที่เขาผิดพลาดบกพร่อง คือการที่จะต้องตำหนิกันนั่นเอง ตำหนิอย่างไรจึงจะได้ใจ เกิดการยอมรับ และเปลี่ยนแปลงปรับปรุงตามที่เราต้องการ

ต้องเริ่มจากปรับกรอบความคิดก่อนว่าที่เราจะให้ข้อมูลป้อนกลับเขานี้ เพราะเรารักและเมตตาเขา ต้องการให้เขาปรับปรุงแก้ไขและประสบความสำเร็จในชีวิต เตรียมภาวะอารมณ์ตนเองให้พร้อมก่อน เพราะที่เห็นทั่วไปเวลาให้ข้อมูลป้อนกลับแบบนี้มักจะทำให้เกิดความเจ็บช้ำน้ำใจ ใช้อารมณ์กันเต็มที่ 

The Star & The Commentator

โอ!! The Star

ปีนี้ก็รุ่นที่ 7 แล้ว กว่าจะได้เป็น The Star ต้องผ่านอะไรมาบ้าง อยากรู้ต้องไปสมัครเข้าแข่งขัน แต่ก็ไปไม่ได้ เขาจำกัดอายุซะนี่!

ประเด็นที่จะคุยวันนี้ ไม่เกี่ยวกับคนที่จะเป็น The Star หากแต่เป็น The Commentator และไม่ได้เฉพาะเจาะจงกับคุณเพชร คุณโจ้ คุณม้าเท่านั้น แต่หมายรวมถึง Commentator ทั่วไปทั้งที่เป็นพี่เลี้ยง หัวหน้างาน ผู้นำ หรือใครๆ ก็ตามที่ต้องให้คำวิพากษ์วิจารณ์

ก่อนอื่นขอทบทวนความเข้าใจก่อนว่า “อันว่าความจริงเป็นสิ่งที่ไม่ตาย แต่... คนที่พูดความจริง (ออกมาอย่างตรงๆ / ตรงมาตรงไป) มักจะตาย!”

เป้าหมายที่ขัดกับหลักการ

เพิ่งได้ดู 24 Season 8 จบ ตอนแรกก็สงสัยอยู่ว่าเล่นมา 7 ตอนแล้ว ยังมีพล็อตอะไรเอามาเล่นอีก ดูๆ ไปเรื่อยๆ ก็พบว่าหนังเอาเรื่องปกติของคนมาตีแผ่ในเชิงตื่นเต้นเร้าใจ

ประเด็นแรกก็เรื่องของการยึดมั่นถือมั่นในตัวเอง ยึดติดกับความเก่งความเฉียบแหลมของตน ที่เด่นๆ เลยก็คือหัวหน้า CTU ที่ไม่ยอมรับความคิดเห็นที่แตกต่างของลูกน้อง เพราะเชื่อมั่นในความเก๋าของตน จนทำให้ตัวเองต้องหลงทางและถูกปลดจากตำแหน่งในที่สุด หรือแม้กระทั่งวิศวกรที่มาแก้ไขระบบสื่อสารหลังจากที่ CTU โดนถล่ม ซึ่งยึดมั่นในหลักวิชาการเกินไปจนไม่ฟังเหตุผลของคนอื่นที่เสนอแนะเพื่อการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าแบบเร่งด่วนเพื่อให้ระบบสามารถใช้การได้ทันทีแม้จะมีความเสี่ยงสูง

จัดการกับคำวิพากษวิจารณ์ 2

เมื่อพิจารณาให้ลึกๆ ว่าทำไมเขาจึงมาแสดงความคิดเห็นแบบที่ว่าอันความคิดของเขานั้นสุดเจ๋ง ในขณะที่ของเราดูเหมือนสุดแสนจะงี่เง่า

แท้จริงแล้วเพราะปมด้อยของเขาหรือเปล่า เขารู้สึกว่าเขาขาดความสำคัญหรือเปล่า เขากำลังเรียกร้องโหยหาให้ใครสักคนสองคนยอมรับเขา ยกย่องเขา พื้นฐานจริงๆ คือ ทุกคนอยากเป็นคนสำคัญ อยากได้รับการยอมรับ อยากได้รับเกียรติ แต่...

จัดการกับคำวิจารณ์

เมื่อมีคนมาวิจารณ์ต่อหน้าด้วยความรู้สึกเหมือนว่าเรานี้โง่สิ้นดี จะทำอย่างไร

ขอยกกรณีแบบไฮโซนิดหน่อยนะ สมมติเราออก March ป้ายแดงมา 1 คัน กำลังภาคภูมิใจกับกรอบความคิดแห่งการประหยัดและความคุ้มค่าต่อการใช้รถขับมาทำงานที่ประหยัด ราคารถไม่แพง ไม่กินน้ำมัน แล้วยังช่วยชาติและช่วยลดโลกร้อนอีก เราคิดว่าเราเลือกใช้รถอย่างฉลาด

ความรักอันมืดบอด

ผู้บริหารที่ใช้งานคนสนิท เป็นเรื่องปกติ ผู้บริหารที่ใช้งานคนอื่นอย่างคนสนิท คือ นักบริหารที่แท้จริง

เป็นคำคมที่นำมาเปรียบเปรยอีกครั้งที่จะต้องกล่าวถึงกับความรักอันมืดบอดของคนเรา
เราอาจภาคภูมิใจในความเป็นไทยของเราจนกระทั่งยอมรับไม่ได้ที่มีคนมาพูด ถึงคนไทยเราในเชิงลบ เช่น คนไทยไม่ค่อยจะพูดกันต่อหน้า มีอะไรก็ไม่กล้าเผชิญหน้า แต่กล้าที่จะต่อว่าลับหลังให้คนอื่นฟัง แต่เจ้าตัวเขาไม่รู้เลยว่าเขาต้องปรับปรุงอะไรบ้าง, คนไทยเราขี้งอน ขี้อิจฉา (ในละครไทย) ฯลฯ สิ่งเหล่านี้บางคนรับไม่ได้ เพราะความรักในความเป็นไทยเรา

ผู้บริหารแบบ X หรือ Y ดีกว่ากัน?

จากการบรรยายเรื่องการบริหารโครงการที่กล่าวถึงทักษะที่จำเป็นของหัวหน้า โครงการหรือผู้จัดการโครงการ ได้กล่าวถึงการบริหารแบบทฤษฎี Y นั้นได้ผลกว่าการบริหารแบบทฤษฎี X แล้วก็ได้เรื่องเลย ช่วงพักเบรคมีผู้ฟังบรรยายเข้ามาถามด้วยความสุภาพว่าที่พูดมานั้นมีหลักฐาน อ้างอิงหรือไม่

จะให้หรือทำลายกำลังใจ?

ลองพิจารณาประโยค 2 รูปแบบนี้นะครับ

“งานนี้ถือว่ายากนะ ลูกค้าคาดหวังสูง และกล้าที่จะให้ข้อมูลป้อนกลับอย่างตรงมาตรงไป เคยมีคนโดยลูกค้าอัดเสียผู้เสียคนมาเยอะแล้ว ระวังให้ดี”

กับ

“งานนี้ถือว่ายากนะ ลูกค้าคาดหวังสูง และกล้าที่จะให้ข้อมูลป้อนกลับอย่างตรงมาตรงไป ผมถึงเลือกคุณไปเอง เพราะผมเชื่อว่าความละเอียดรอบครอบและการมีสติรู้ตัวสามารถปรับสถานการณ์ได้ ดีของคุณจะทำให้ผ่านงานนี้ได้”

หากเรียกร้องความคิดสร้างสรรค์ก็ต้องยืดหยุ่น

เคยพบเห็นหัวหน้าที่บ่นอย่างระอาใจว่าลูกน้องช่างไม่มีความคิดสร้างสรรค์ เอาเสียเลย อีกทั้งยังไม่กล้าแสดงความคิดเห็นอะไรเมื่อมีการประชุมระดมสมอง แม้แต่เมื่อมีปัญหาในงานก็ไม่มารายงานทั้งที่บอกอยู่เสมอว่ามีอะไรก็ให้บอก ได้ตลอดเวลา ประตูห้องพี่เปิดไว้ตลอดเวลา อ่อนอกอ่อนใจกับพวกมันจริงๆ ช่างไม่พัฒนาและไม่สร้างสรรค์เอาเสียเลย

ลูกน้องหัวแข็ง จริงหรือ?

เราต่างก็เคยเจอลูกน้องประเภทบอกให้ไปซ้าย มันดันไปทางขวา พอบอกให้ไปขวามันก็ไปซ้าย นับเป็นความปวดเศียรเวียนเกล้าเหลือรับประทาน บางครั้งก็เล่นเอาฟิวส์ขาดเสียผู้เสียคนเสียสุนัขไปเลย (เราเสีย)

แต่ว่า... ถามจริงๆ เถอะ! แล้วตัวเราเองเคยเป็นแบบลูกน้องที่ว่านั่นไหม?

ตอนที่เราเป็น เรามีเหตุผลสนับสนุนตัวเองใช่ไหม เพราะนายไม่เคลียร์ ไม่มีเหตุผล ฟิกส์ไอเดีย ธรรมเนียมปฏิบัติ ล้าหลัง ไม่ฟังความคิดเห็น ฯลฯ มันต้องเล่นกันบ้างนะนาย