เทพสยบมาร 1

"ข้างบนก็อัดลงมา ข้างล่างก็แทงข้างหลัง ระดับเดียวกันก็เจาะยาง” เคยเจอไหมกับเหตุการณ์แบบนี้ โดยทั้งสามระดับนี้เป็นพันธมิตรกัน รุมโจมตีเรายับเยินเสียสุนัขไปเลย แล้วเราจะทำฉันใด?
สิ่งที่คนทั่วไปจะทำก็คือ ไม่สู่ก็หนี แต่... มีทางเลือกที่ 3 ไหม!!!
สิ่งแรกที่ต้องทำคือ ไม่ยอมตกเป็นเหยื่อ ไม่ยอมจำนน หลายคนที่ไม่ยอมทำอะไรนอกจากหาที่ระบายปรับทุกข์ บางคนก็ทำใจว่ากำลังใช้กรรม พร้อมกับยังมีหน้าไปสงสารเขาอีกว่าเขากำลังทำกรรมชั่วซึ่งจะต้องได้รับผล กรรมต่อไป และบางคนกำลังรอว่าจะมีพระโพธิสัตว์มาโปรดให้เขาได้กลับตัวกลับใจ ฯลฯ ขอให้พิจารณาดีๆ ว่า ผู้ถูกกระทำที่กล่าวมานี้กำลังทำอะไร พิจารณาจริงๆ แล้วคือเขาไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไร ไอ้ครั้นที่จะไม่ทำอะไรก็เกิดความไม่ภาคภูมิใจในตนเอง ก็เลยคิดสงสาร คิดให้เขากลับใจ แต่ไม่สามารถทำอะไรได้ ต้องการความช่วยเหลือจากผู้อื่นเข้ามาแก้ไขสถานการณ์นี้ ไม่สามารถพึ่งพาตัวเองได้ ใช่ไหม? มีอะไรมากกว่านี้ไหม?

การเสริมสร้างจิตสำนึก 2

ทำใจนะครับ การสร้างจิตสำนึกนี่ ถ้าเป็นเรื่องง่ายๆ เขาคงสร้างกันได้ทั่วไปกลายเป็นองค์กรที่ประสบความสำเร็จกันไปหมด ดังนั้น การสร้างจิตสำนึกจึงเป็นเรื่องที่ท้าทายอย่างยิ่ง
สูตรสำเร็จมีไหม? ถ้าพูดในเชิงทฤษฎีก็เห็นมีอยู่มากมายหลายสำนัก มีสถาบันให้การฝึกอบรมก็อีกมากมาย แล้วมันได้ผลจริงหรือ?
เนื่องจากเรื่องจิตสำนึกเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับจิตใจของผู้คน อยู่กับกรอบความคิด ทัศนคติ ซึ่งแต่ละคนหล่อหลอมกันมาทั้งชีวิต แล้วจะแก้กันได้ง่ายๆ กระนั้นหรือ

การเสริมสร้างจิตสำนึก 1

ได้รับคำถามง่ายที่ตอบยากมากๆ ว่า จะสร้างจิตสำนึกให้กับพนักงานได้อย่างไร?
มาดูกันก่อนว่าจิตสำนึกคืออะไร?
จิตสำนึก (Conscientiousness / Awareness / Mind): การตอบสนองต่อสิ่งที่เกิดขึ้น โดยตัดสินใจเลือกตอบสนองต่อสิ่งนั้นในทางที่ถูกต้องตามระเบียบ กฎหมาย กฎระเบียบของสังคม และจารีตประเพณี
จิตสำนึก คือการตระหนักรู้ตัว หรือเป็นจิตส่วนที่รู้ตัว รู้ว่าทำอะไร อยู่ที่ไหน เป็นอย่างไร ขณะที่ตื่นอยู่นั่นเอง

การอบรมบ่มสอนบุคลากร

วันนี้ก็ยังมีเรื่องเก่าๆ เกี่ยวกับการสอน การอบรมลูกน้อง การเป็นครู ซึ่งได้จากหนังสือ “กลยุทธ์พิสดาลในการบ่มเพาะคนแบบญี่ปุ่น” ฉบับพิม์ครั้งแรก สิงหาคม 2534 (เกิดทันไหม) อ่านๆ ไปก็ไม่ใช่ว่าจะเห็นด้วยทั้งหมด แต่มีส่วนที่น่าสนใจและเห็นด้วยในข้อความต่อไปนี้

คุณค่าของคำวิพากษ์วิจารณ์

ประทับใจกับเรื่อง “รับฟังคำวิพากษ์วิจารณ์” จาก “ถุงมือกำมะหยี่ กำปั้นเหล็ก” เขียนโดยโคโนสุเกะ มัตสุชิตะ แปลและเรียบเรียงโดยอำนวยชัย ปฏิพัทธ์เผ่าพงศ์ ฉบับพิมพ์ครั้งแรกเมื่อพฤศจิกายน 2536 ดังนี้
วันหนึ่ง มีคนมาเขียนป้ายขนาดใหญ่ที่หน้าปราสาทของโฮริ ฮิเดมาสะ เพื่อชี้ให้ทุกคนเห็นความบกพร่องของรัฐบาลเป็นข้อๆ ข้าหลวงในปราสาทประชุมกัน เพื่อหาทางจัดการกับการล่วงละเมิดเช่นนี้ ในที่สุดก็ตกลงกันนำป้ายไปให้ฮิเดมาสะดู พร้อมเสนอว่า “เราต้องจับตัวและประหารผู้ที่เขียนถ้อยคำเหล่านี้โดยไม่ชักช้า”

ไม่อยากเป็น internal auditor!!

ใครอยากลาออกจากตำแหน่งผู้ตรวจติดตามภายในยกมือขึ้น!!
จากคำถามนี้ จะเกิดเหตุการณ์ใด
ก. ไม่มีใครยกมือเลย ข. มียกบ้างไม่ยกบ้าง ค. ยกมือกันมากมาย

ความจำเป็นของการบริหารแบบมีส่วนร่วม

ในยุคของคนทำงานโดยอาศัยความรู้ งานแต่ละอย่างไม่ได้ใช้เพียงความรู้ความสามารถในด้านเดียว แต่ต้องอาศัยความรู้ประสบการณ์จากหลายๆ ด้านประกอบกัน และขณะเดียวกันคนที่รู้ลักษณะปัญหา สาเหตุปัญหา และจะแก้ปัญหาได้ดีที่สุดคือคนที่อยู่กับปัญหานั้น
แต่เขาจะใช้ศักยภาพของเขาหรือไม่ ก็อยู่ที่บรรยากาศ

หมากับการบริหาร

ผมมีหมาพันธุ์ทางสีขาวตัวหนึ่ง เป็นตัวเมีย เวลาที่ดุหรือตี (เบาๆ ไม่ทารุณสัตว์นะ) จากความซุกซนหรือไม่เชื่อฟัง แทนที่หล่อนจะกลัวแล้วหนีหน้า กลับแสดงท่าทีสำนึกผิด หูตูบหางตกกระดิกหางระริกระรัวเข้ามาแนบเท้าเอาฝ่าเท้าหน้าแตะที่เท้าผมอีก
สะท้อนกลับสู่ชีวิตการทำงานจริง...

หลักการจากต้นหลิว

หลักการที่แน่นหนาเด็ดเดี่ยว ย่อมสร้างความศรัทธาให้กับผู้คน ทุกคนจะเชื่อมั่นในการทำความดี เพื่อรักษาความเคารพในตนเอง เราต้องทำสิ่งที่ถูกต้อง แม้จะทำให้คนไม่พอใจ ดีกว่าทำให้คนพอใจชั่วคราวด้วยการทำสิ่งที่เรารู้ว่าผิด (The 8^th Habit)

ให้ในสิ่งง่ายๆ

ในโลกนี้มีคนที่ไม่มีคนรักและไม่มีความหวังอยู่มากมาย
พวกเขากำลังรอคอยคนที่มีความรักเอื้ออาทรพวกเขา
รอคอยคนที่มีความหวัง ให้ความหวังแก่พวกเขา
เพื่อว่าสักวันหนึ่ง
พวกเขาจะได้กลายเป็นคนที่สามารถให้ความรัก และความหวังแก่คนอื่นเช่นกัน

(ขออภัยที่จำไม่ได้ว่าเอามาจากไหน ใครรู้ช่วยบอกเอาบุญด้วยครับ)
ความจริงคำคมนี้เอาใส่ไว้ที่หน้าวัตถุประสงค์แล้ว แต่ยังเกิดความประทับใจกับบทบาทของผู้บังคับบัญชาหรือผู้นำที่เป็นนักสร้างคน (ไม่ใช่จอมทำลายล้าง) ซึ่งหน้าที่ของเขาคือสร้างคน สร้างลูกน้อง ปั้นเขาให้ประสบความสำเร็จ และเมื่อเขาประสบความสำเร็จแล้วจะกตัญญูเราหรือไม่ จะนึกถึงเราหรือไม่ก็ไม่ใช่เรื่องที่เราต้องใส่ใจ เรามีหน้าที่เพียงให้เขา ช่วยเขา รักเขา มันเป็นหน้าที่เรา
ก็แค่นั้นเอง