จะโทษเขา หรือเพราะเรายอมเป็นเหยื่อ

สืบเนื่องมาจากการปรับทุกข์ของรุ่นพี่ว่าเดี๋ยวนี้เด็กรุ่นใหม่นั้นมาแรง เหลือเกิน หัวสมัยใหม่ พูดจาไม่มีมีสัมมาคารวะ ไม่เห็นความสำคัญความเก๋าและประสบการณ์ของรุ่นเก่าที่อยู่มานานกว่า 20 ปี แนวทางการบริหารจัดการดูเหมือนว่ามุทะลุดุดัน ไม่นึกถึงความเป็นคน เอาแต่จะได้อย่างเดียว
การระบายออกมาของรุ่นพี่ (ที่จริงก็ไม่ได้แก่กว่าผมซักเท่าไร) ดูจะมีแต่ความทุกข์ น้อยเนื้อต่ำใจกระไรปานนั้น

ขอโทษที ผมผิดไปแล้ว

ตอนที่เริ่มงานเป็นหัวหน้าหน่วยงานใหม่ๆ ต้องรับผิดชอบต่อลูกน้อง 10 คน คลุกคลีทำงานด้วยกัน จนกระทั่งนายขยายขอบเขตงานให้ดูแลหน่วยงานเพิ่มอีกหน่วยงานหนึ่ง เป็นงานฝาก (ไม่ได้เงินเดือนเพิ่ม) ซึ่งหน่วยงานใหม่นี้มีพนักงานถึง 30 คน
ด้วย ความภาคภูมิใจที่ได้รับความไว้วางใจจากนาย ก็เริ่มคลุกคลีกับหน่วยงานใหม่ โดยไม่ได้ละเลยกับลูกน้องเก่า แต่ลูกน้องเก่าก็ไว้ใจได้แล้ว เข้าทางกันแล้ว ไม่ต้องดูแลมากก็ได้ ลูกน้องเก่าก็ดีสมใจทำให้ไว้วางใจได้ ดังนั้นเวลาส่วนใหญ่จึงอยู่กับหน่วยงานใหม่ เริ่มรู้แล้วว่าในบรรดา 30 คนนี้ มีหัวโจกจอมซ่าอยู่ 2 คน คือเจ้าเอี้ยงที่ร่างกายสูงใหญ่ไว้หนวดน่าเกรงขาม และเจ้าโจก็สูงใหญ่เช่นกัน หนำซ้ำยังไว้หนวดและเคราพร้อมมีข่าวลือว่าเคยฆ่าคนมาแล้ว

อะไรๆ ก็ต้องมีค่าตอบแทนหรือหรือ

ผู้ บริหารหลายๆ คน ปรับทุกข์ให้ฟังว่า พนักงานของตนนั้น เห็นแก่เงินจริงๆ มีงานใหม่มา มีงานเพิ่มมา ทุกคนจะถามเสมอว่าทำแล้วได้อะไร ไม่คุ้มก็ไม่ทำ

โปรดพิจารณาด้วยความเป็นธรรมครับว่า อันนี้เป็นความผิดของใคร?

อันว่าการเป็นพนักงานกินเงินเดือน หรือเป็นมนุษย์เงินเดือนนั้น สิ่งที่พวกเราต้องการคืออะไรถ้าไม่ใช่เงินเดือน จะมีสักกี่คนที่ทำๆๆๆๆๆ เกินเงินเดือน ไม่ได้สนใจว่าเงินเดือนจะได้เท่าไร แต่สนใจเพียงแต่ว่างานที่ตนทำทุกงานนั้นจะออกมาดีที่สุดได้อย่างไร คนประเภทนี้จะอยู่ได้ไม่นาน ถ้าไม่ขึ้นสู่ตำแหน่งที่สูงกว่า เงินเดือนดีกว่า ก็จะไปอยู่ที่อื่น แต่อย่าลืมนะว่าคนพวกนี้จะมีอยู่กี่ ppm กั๊น!

มืออาชีพกับการแสดงความคิดเห็น

มืออาชีพต้องมีคุณสมบัติเยี่ยงไร? จะไม่ขอตอบเชิงทฤษฎี แต่จะเล่าพฤติกรรมดีกว่าไหม
ในระหว่างการประชุมปรึกษาหารือกัน เราได้แสดงความคิดเห็น ข้อมูลที่เป็นจริงออกมาอย่างไร แสดงออกมาในระหว่างการประชุม หรือหลังจากประชุมเสร็จแล้ว แสดงออกมาด้วยความนุ่มนวล หรือก้าวร้าวดุดัน

อุปนิสัยแห่งมืออาชีพ-ปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง

สงสัยว่าในโลกนี้ มีคนที่สามารถทำสิ่งต่างๆ ได้อย่างถูกต้องเหมาะสมในครั้งแรกเลยหรือไม่? มันก็น่าจะมีบ้าง แต่อัตราส่วนเท่าไร?
คำถามข้างบน ไม่น่าสนใจเท่ากับคำถามที่ว่า เมื่อทำผิดพลาดหรือไม่เหมาะสมใครั้งแรกแล้ว เขาจะทำอย่างไรต่อจากนั้น?
คนทั่วไป (ถือว่าเป็นธธรมชาติของคนได้ไหม) ที่เมื่อเจอเหตุการณ์แบบนี้แล้วก็จะหาใครสักคน หรือสักกลุ่มที่จะได้ระบายความผิดพลาด

เขาคือมืออาชีพ

จาก “จับจุดเจ้านาย” (พลชัย เพชรปลอด) ในเรื่อง “น้ำใต้ศอก” เชื่อมโยงไปถึงเรื่อง “หนี้ทางใจ” ใน “วันของมืออาชีพ” (สุจินต์ จันทร์นวล) ในมุมมองของลูกน้องผู้รู้ใจนายมากที่สุด กับผู้บริหารมือชีพที่สร้างลูกน้องให้ประสบความสำเร็จสู่มืออาชีพ สนุกจริงๆ
เมื่อได้อ่านหนังสือของคุณพลชัย เพชรปลอด ซ้ำรอบ 2 ซึ่งมีส่วนเชื่อมโยงไปถึงคุณสุจินต์ จันทร์นวล ก็เลยต้องอ่านงานของคุณสุจินต์ จันทร็นวล ซ้ำไปด้วย และก็ถือโอกาสค้นหาว่าคุณสุจินต์ จันทร์นวล เขียนหนังสือไว้กี่เล่ม นับดูเองนะครับ

เทพสยบมาร 4

3 ตอนก่อนว่ากันถึงมารระดับเดียวกันและระดับต่ำกว่า วันนี้ถึงคิวคนที่คุณก็รู้ว่าใคร คือคนระดับที่สูงกว่าเรา
ถือว่าหมดมารดีกว่า ระดับสูงกว่าเราจะเป็นมารได้ยังไง? จะว่านายเป็นมารนั้น ไม่ใช่หนทางแห่งความเจริญแน่ ถือว่าเป็นเทพชั้นสูงก็แล้วกัน
ความ จริงแล้วการจัดการกับมารระดับสูง... ขอโทษ! เทพระดับสูงนั้น ต้องใช้ทักษะและพลังอินทรีย์ที่แก่กล้า เรียกว่าการบริหารเจ้านายครับ แต่การบริหารเจ้านายที่แท้จริงนั้นก็คือการบริหารตนเองให้สอดคล้องกลมกลืน กับนาย สั่งสมความไว้เนื้อเชื่อใจจากนายให้ได้ก่อน ช่วยเหลือนาย อาสาทำงานที่นายหาคนทำให้ไม่ได้ จนทำให้นายนึกอยู่เสมอว่าเราคือตัวเลือกแรกๆ ที่นายจะนึกถึง

หลักการที่เป็นหนึ่งเดียว

ไปได้หนังสือมาหลายเล่ม (ซื้อน่ะครับ) แล้วก็แปลกใจว่าเราพลาดไปได้ไงกับหนังสือแนวนี้ โดยเฉพาะเล่มหนึ่งซึ่งมีชื่อเรื่องว่า “จับจุดเจ้านาย” โดยพลชัย เพชรปลอด ของสำนักพิมพ์บริษัท สมาร์ท ทู เวิร์ค จำกัด ซึ่งพิมพ์มาตั้งแต่มีนาคม 2551
อ่านไปแล้วรู้สึกคุ้นๆ ค้นดูของเก่าที่มีอยู่ มันก็คือ “น่าเบื่อจะตายเจ้านายผม” ของสยามอินเตอร์บุค ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 1 เมื่อตุลาคม 2545 ซึ่งเป็นของผู้เขียนคนเดียวกัน แต่ต่างชื่อต่างสำนักพิมพ์ และต่างลำดับเรื่องราว

เทพสยบมาร 3

สาระสำคัญของการสยบมาร คือความพร้อมของตนเอง ต้องถามตนเองก่อนว่าตนนั้นเป็นเทพขั้นไหน แข็งแกร่งมีพละกำลังเพียงพอหรือไม่ พละกำลังในที่นี้ไม่ใช่กำลังอำนาจแบบกองกำลัง หรือใช้พวกมากลากไป แต่เป็นพละกำลังจากคุณความดีอันเป็นบารมีที่สั่งสมมา
นึงถึงมะพร้าวนาฬิเกร์ในสวนโมกข์ที่ท่านพุทธทาสทำไว้ – มะพร้าวเอ๋ย มะพร้าวนาฬิเกร์ ต้นเดียวโนเน กลางทะเลขี้ผึ้ง ฝนตกไม่ต้อง ฟ้าร้องไม่ถึง อยู่กลางทะเลขี้ผึ้ง ถึงแต่ผู้พ้นบุญเอย

เทพสยบมาร 2

กรณีที่ตัวแสบนั้นเป็นลูกน้อง หรือผู้ที่ตำแหน่งน้อยกว่าเรา น่าจะเป็นเรื่องง่ายที่สุดที่จะจัดการ และหากเราไม่จัดการเขาก็จะยิ่งกำเริบเสิบสานยิ่งขึ้น และจริงๆ แล้วควรเป็นเป้าหมายที่เราต้องจัดการก่อนเป็นลำดับแรก ตามหลักการที่ว่าทำจากเล็กไปใหญ่ (เจ้าฝางชะล่าใจในไม่นานก็แตก)
สิ่งที่น่าสนใจสำหรับกรณีนี้ก็คือ ทำไมเจ้าเปี๊ยกนั้นจึงกล้ากัดเรา ไม่ต้องไปสนใจหรอกว่ามีสาเหตุมาจากอะไร สนใจแต่เพียงว่าเขากำลังมีพฤติกรรมที่เลวร้าย เราต้องจัดการเขาด้วยความรักความเมตตา ให้เขาได้สำนึก ได้รู้ตัวถึงพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมนั้น ปรับตัวปรับใจเสียใหม่ก่อนที่จะเขาถลำลึกลงไปในปรักแห่งความชั่ว ทำบุญทำกุศลนะ