จอมปลอมหรือจริงใจ? (ตอน 2)

เรื่องต่อไปนี้ จอมปลอมหรือจริงใจ?
ระหว่างแนะนำเรื่องการบริหารเจ้านาย เนื่องจากเจ้านายเป็นคนประเภทที่ชอบตำหนิ ต่อว่า ด่า แบบไม่ฟังเหตุผล ระบายอารมณ์ของตนออกมาอย่างเต็มพิกัด ทำให้เราต้องเจ็บช้ำน้ำใจกับอารมณ์วัยทองของนายคนนั้น วิธีการจัดการกับนายแบบนี้ก็คือให้จ้องหาโอกาสตอนที่นายของเราคนนี้ถูกอัด บ้าง ไม่ต้องคิดว่าจะมีโอกาสแบบนี้ไหม ไม่ต้องรอตลอดชาติหรอก ไม่ต้องครับ เพราะนายเราต้องโดนแน่ๆ เช่น อาจจะจากนายของนายเรา จากลูกค้า จากเจ้าหน้าที่รัฐ ฯลฯ นั่นแหละครับ โอกาสงามมาก เราจะเห็นนายเราช่างใจเย็นเหลือเกิน ยอมเขา อดทนอดกลั้นให้กับเขาเหล่านี้ได้ดีมาก

จอมปลอมหรือจริงใจ?

จากการบรรยายเรื่องการใช้จิตวิทยาเพื่อการบริหาร กำลังพูดถึงการชมเชยผู้อื่นอย่างจริงใจ ก็มีเสียงเล็กๆ เบาๆ ขึ้นมาว่า ประจบสอพลอหลอกลวงหรือเปล่า ทำให้ได้สะดุดคิดทันทีว่า “จริงใจ” กับ “จอมปลอม” นั้นห่างกันเพียงเส้นใยบางๆ เส้นเดียว เปลาะบางมากเลยหากไม่พูดให้เข้าใจอย่างชัดเจน
จริงๆ แล้วการใช้จิตวิทยานั้นมันก็เป็นดาบสองคม เพียงขาดซึ่งความจริงใจต้องการหลอกใช้ หรือเพียงเพื่อประโยชน์ส่วนตนแล้วถือว่าอันตรายมาก ถูกจับได้เมื่อไรก็จะไม่มีคนเชื่อถืออีกเลย แต่ที่ว่าจริงใจนั้นมันเป็นอย่างไรกัน

ต้องตามอาวุโสหรือ?

เมื่อวาน (5 ส.ค. 2010) ได้ดูข่าวการคัดค้านการแต่งตั้งนายตำรวจผู้หนึ่ง ตอนท้ายข่าวได้กล่าวว่าหากแต่งตั้งบุคคลดังกล่าวแล้วจะเป็นการข้ามหัวนาย ตำรวจที่อาวุโสกว่าถึง 7 นาย เกิดสะกิดใจเรื่องการแต่งตั้งพนักงานขึ้นมาจี๊ดเลยครับ
ทางราชการจะว่าอย่างไรก็เป็นเรื่องของราชการ แต่ถ้าเป็นเอกชนแล้วยังคำนึงถึงแต่อาวุโสแล้วก็ เห็นท่าว่าองค์กรนั้นกำลังก้าวสู่ภาวะล่มสลายแน่นอน แต่ว่าก็มีองค์กรเอกชนมากมายที่ทำตัวเช่นเดียวกับราชการ คือคิดแต่ความอาวุโสเป็นสำคัญแล้วแต่งตั้งพนักงานเข้าดำรงตำแหน่งตามลำดับ อาวุโส ลืมไปหรือเปล่าว่าความสามารถต้องมาก่อน เพื่อนำพาองค์กรสู่ความสำเร็จ

เมื่อลูกน้องตีจาก

เพื่อนรุ่นน้องคนหนึ่งได้ลาออกจากบริษัทเดิม ไปอยู่บริษัทใหม่ที่ให้เงินเดือนมากกว่าเกือบเท่าตัว แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ค่อยมีความสุขสักเท่าไรตอนลาจาก เหตุเพราะว่ามีหัวหน้าบางคนได้ต่อว่าต่อขานเขาว่าไม่สำนึกในบุญคุณบริษัท ดูซิบริษัทส่งเสียให้ไปเล่าเรียนไปฝึกอบรมเสียเงินเสียเวลาก็มากกมาย เห็นแก่ได้เพียงเงินเดือนสูงกว่าก็ไปแล้ว ใช้ไม่ได้เอาเสียเลย

โอ้ว่าการลาจาก ทำไมไม่ลาจากด้วยไมตรี!!

พวกธรรมเนียมปฏิบัติ

แล้วมันไม่ดีตรงไหนที่จะเป็นพวกธรรมเนียมปฏิบัติ?
โดยปรกติแล้วการทำงานทุกกระบวนการมันต้องเป็น PDCA เมื่อได้คิดได้ทดลองว่าควรทำแบบนั้นแบบนี้ ลองทำแล้วแก้ไขปรับปรุงแล้ว ก็กำหนดเป็นระเบียบปฏิบัติหรือวิธีปฏิบัติงาน เพื่อให้ผู้เกี่ยวข้องยึดถือปฏิบัติ แต่... มันก็ต้องคิดต่อไปว่าจะทำให้ดีกว่าเดิมได้อย่างไรขึ้นมาอีก
Taiichi Ohno อดีต EPV ของ Toyota กล่าวว่า “คงมีปัญหาแน่ๆ ถ้าคนงานไม่ยอมสังเกตสิ่งรอบตัวทุกวันเพื่อหาสิ่งที่มันจำเจน่าเบื่อ แล้วทำการปรับปรุงวิธีการปฏิบัติงานเสียใหม่ แม้แต่คู่มือปฏิบัติงานของเดือนที่แล้วก็ควรจะถือว่า ล้าสมัยแล้ว”

คิดลบก็มีข้อดีนะ !!

หากต้องการความสำเร็จในชีวิต จะต้องขุดรากถอนโคนวัชพืชแห่งความคิดแง่ลบให้สิ้นซาก แล้วหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความสำเร็จ หรือความคิดบวกลงไปแทนที่ (จุดไฟปัญญาให้โชติช่วง - จังซีเหา)
ต้องกำจัดความคิดลบออกไปหมดเลยเหรอ!! ความคิดลบทที่ว่านึ้คืออะไร?

บริหารแบบไร้อำนาจ

“ถ้า คุณใช้อำนาจตามตำแหน่งหน้าที่แต่ขาดการใช้คุณธรรม นั่นเท่ากับคุณได้สร้างความอ่อนแอให้กับทั้งตนเอง ผู้อื่น และในความสัมพันธ์ขึ้นแล้ว คุณได้สร้างความพึ่งพิงกันในทางที่ผิดขึ้นแล้ว”  (The 8^th Habit: Stephen R. Covey)

จะโทษเขา หรือเพราะเรายอมเป็นเหยื่อ

สืบเนื่องมาจากการปรับทุกข์ของรุ่นพี่ว่าเดี๋ยวนี้เด็กรุ่นใหม่นั้นมาแรง เหลือเกิน หัวสมัยใหม่ พูดจาไม่มีมีสัมมาคารวะ ไม่เห็นความสำคัญความเก๋าและประสบการณ์ของรุ่นเก่าที่อยู่มานานกว่า 20 ปี แนวทางการบริหารจัดการดูเหมือนว่ามุทะลุดุดัน ไม่นึกถึงความเป็นคน เอาแต่จะได้อย่างเดียว
การระบายออกมาของรุ่นพี่ (ที่จริงก็ไม่ได้แก่กว่าผมซักเท่าไร) ดูจะมีแต่ความทุกข์ น้อยเนื้อต่ำใจกระไรปานนั้น

ขอโทษที ผมผิดไปแล้ว

ตอนที่เริ่มงานเป็นหัวหน้าหน่วยงานใหม่ๆ ต้องรับผิดชอบต่อลูกน้อง 10 คน คลุกคลีทำงานด้วยกัน จนกระทั่งนายขยายขอบเขตงานให้ดูแลหน่วยงานเพิ่มอีกหน่วยงานหนึ่ง เป็นงานฝาก (ไม่ได้เงินเดือนเพิ่ม) ซึ่งหน่วยงานใหม่นี้มีพนักงานถึง 30 คน
ด้วย ความภาคภูมิใจที่ได้รับความไว้วางใจจากนาย ก็เริ่มคลุกคลีกับหน่วยงานใหม่ โดยไม่ได้ละเลยกับลูกน้องเก่า แต่ลูกน้องเก่าก็ไว้ใจได้แล้ว เข้าทางกันแล้ว ไม่ต้องดูแลมากก็ได้ ลูกน้องเก่าก็ดีสมใจทำให้ไว้วางใจได้ ดังนั้นเวลาส่วนใหญ่จึงอยู่กับหน่วยงานใหม่ เริ่มรู้แล้วว่าในบรรดา 30 คนนี้ มีหัวโจกจอมซ่าอยู่ 2 คน คือเจ้าเอี้ยงที่ร่างกายสูงใหญ่ไว้หนวดน่าเกรงขาม และเจ้าโจก็สูงใหญ่เช่นกัน หนำซ้ำยังไว้หนวดและเคราพร้อมมีข่าวลือว่าเคยฆ่าคนมาแล้ว

อะไรๆ ก็ต้องมีค่าตอบแทนหรือหรือ

ผู้ บริหารหลายๆ คน ปรับทุกข์ให้ฟังว่า พนักงานของตนนั้น เห็นแก่เงินจริงๆ มีงานใหม่มา มีงานเพิ่มมา ทุกคนจะถามเสมอว่าทำแล้วได้อะไร ไม่คุ้มก็ไม่ทำ

โปรดพิจารณาด้วยความเป็นธรรมครับว่า อันนี้เป็นความผิดของใคร?

อันว่าการเป็นพนักงานกินเงินเดือน หรือเป็นมนุษย์เงินเดือนนั้น สิ่งที่พวกเราต้องการคืออะไรถ้าไม่ใช่เงินเดือน จะมีสักกี่คนที่ทำๆๆๆๆๆ เกินเงินเดือน ไม่ได้สนใจว่าเงินเดือนจะได้เท่าไร แต่สนใจเพียงแต่ว่างานที่ตนทำทุกงานนั้นจะออกมาดีที่สุดได้อย่างไร คนประเภทนี้จะอยู่ได้ไม่นาน ถ้าไม่ขึ้นสู่ตำแหน่งที่สูงกว่า เงินเดือนดีกว่า ก็จะไปอยู่ที่อื่น แต่อย่าลืมนะว่าคนพวกนี้จะมีอยู่กี่ ppm กั๊น!