ลูกน้องประเภท "ม้าพยศ"

ม้าดีย่อมมีพยศ แต่หากปราบได้จะกลายเป็นมาดีเป็นม้าศึกม้าพลังให้กับเรา เพียงแต่ว่า... เราสามารถปราบม้าพยศได้หรือไม่ ปกติการจัดการกับม้าพยศมี 2 แนวทาง หนึ่งคือค่อยๆโอ้โลมปฎิโลมทำความคุ้นเคยจนเข้าอกเข้าใจกัน เมื่อขี่หลังได้ก็เป็นอันเรียบร้อย แต่แนวทางที่ 2 คือยิงทิ้ง
เรา ไม่จำเป็นต้องเคยเป็นม้าพยศมาก่อนจึงจะปราบม้าพยศได้

มารหรือเทพ?

เพราะความเป็น มืออาชีพ จึงไม่ใช่เรื่องที่จะทำอะไรตามใจตัวเอง แต่ต้องยึดมั่นใน หลักการ สิ่งหนึ่งนั้นจะไม่เกิดอาการตาบอดหรือหน้ามืดเพราะรัก รักชอบจนมองไม่เห็นสิ่งที่เขาต้องพัฒนาปรับปรุง

มีบางครั้งที่ เราอาจสนับสนุนคนๆหนึ่งให้ขึ้นตำแหน่งสูงขึ้นเห็นว่าเขาดี (เพราะตาบอดด้วยรักชอบ) ลองคิดดูในภาพรวมว่าจะเกิดอะไรขึ้น

คนที่ดีกว่า เก่งกว่าแต่ไม่ได้ใกล้ชิด (รักแท้แพ้ใกล้ชิด) ที่ถูกมองข้ามในความสามารถ กลับไปแต่งตั้งคนอื่นซึ่งด้อยความสามารถกว่า (แต่ใกล้ชิด) คนเก่งคนนี้จะอยู่ต่อไปหรือ หรือแม้เขายังอยู่ เขายังจะทุ่มเทชีวิตจิตใจให้อีกหรือ

การรักษาระบบ ตอน 3 (จบ)

เมื่อได้รับการรับรองระบบบริหารคุณภาพไปแล้ว ปัญหาที่พบบ่อยๆ จากฝ่ายบริหารก็คือ เข้าใจผิดว่า เมื่อได้ใบรับรองแล้วก็เป็นอันสิ้นสุดกระบวนการปรับปรุงระบบบริหารคุณภาพ, ขาดความจริงจังในการศึกษาแนวโน้มของปัญหาที่ตรวจพบจากการตรวจติดตามภายใน ปัญหาของผลิตภัณฑ์ หรือบริการ ปัญหาของกระบวนการ ปัญหาลูกค้าร้องเรียน, ขาดการจัดสรรทรัพยากรให้เหมาะสม เพื่อที่จะรักษาและปรับปรุงระบบ เช่น ขาดการฝึกอบรมอย่างต่อเนื่อง, ไม่ให้ความสำคัญในการตรวจติดตามภายในและการทบทวนระบบบริหารคุณภาพ, ไม่ให้ความสำคัญในกิจกรรมการแก้ไข การป้องกัน หรือการปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง
ถ้าพิจารณาดีๆ แล้วก็คือไม่เห็นคุณค่าและประโยชน์ของระบบนั่นเอง สาเหตุที่ลึกลงไปคืออะไร น่าจะเป็นไม่เข้าใจว่าระบบจะช่วยให้การบริหารง่ายขึ้นได้

การรักษาระบบ ตอน 2

เมื่อได้รับการรับรองระบบบริหารคุณภาพไปแล้ว ปัญหาที่พบบ่อยๆ จากฝ่ายบริหารก็คือ เข้าใจผิดว่า เมื่อได้ใบรับรองแล้วก็เป็นอันสิ้นสุดกระบวนการปรับปรุงระบบบริหารคุณภาพ, ขาดความจริงจังในการศึกษาแนวโน้มของปัญหาที่ตรวจพบจากการตรวจติดตามภายใน ปัญหาของผลิตภัณฑ์ หรือบริการ ปัญหาของกระบวนการ ปัญหาลูกค้าร้องเรียน, ขาดการจัดสรรทรัพยากรให้เหมาะสม เพื่อที่จะรักษาและปรับปรุงระบบ เช่น ขาดการฝึกอบรมอย่างต่อเนื่อง, ไม่ให้ความสำคัญในการตรวจติดตามภายในและการทบทวนระบบบริหารคุณภาพ, ไม่ให้ความสำคัญในกิจกรรมการแก้ไข การป้องกัน หรือการปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง

ถ้าพิจารณาดีๆ แล้วก็คือไม่เห็นคุณค่าและประโยชน์ของระบบนั่นเอง สาเหตุที่ลึกลงไปคืออะไร น่าจะเป็นไม่เข้าใจว่าระบบจะช่วยให้การบริหารง่ายขึ้นได้

การรักษาระบบ ตอน 1

บรรยากาศอันชื่นมื่นสดใสเมื่อวันได้รับการรับรองระบบบริหารคุณภาพเพิ่ง จาง หายไปพร้อมๆ กับตัวระบบบริหารคุณภาพเช่นกัน กว่าจะได้มาต้องพยายามสุดแสนสาหัส แต่พอได้มาก็เริ่มจืดจาง จริงมั้ย ธรรมชาติแบบนี้ โกวเล้งเขียนไว้น่าฟังในดาบคลุ้มบุปผาคลั่ง ว่า

คนเป็นสัตว์ประหลาดชนิดหนึ่ง ไม่ว่าท่านชมชอบของสิ่งนี้ รักของสิ่งนี้ปานใด หากให้ท่านอยู่กับมันทุกวี่วัน นานไปท่านต้องเบื่อหน่ายต้องรำคาญ ความรักชอบที่มีต่อมันจะลดน้อยถอยลง จางบางเบาลง

แต่ว่าหน้าที่ของ QMR อย่างหนึ่งคือจัดการให้ระบบฯ ยังคงได้รับการดำเนินการต่อไป แล้วถ้าระบบไม่มีการดำเนินการนั้นเพราะอะไร คนเราจะทำอะไรก็เพราะเห็นคุณค่าของสิ่งนั้น จึงทำสิ่งนั้น เมื่อเขาไม่ทำก็เพราะไม่เห็นคุณค่าในสิ่งนั้นนั่นเอง ใครบ้าง ตั้งแต่ฝ่ายบริหารระดับสูง ระดับกลาง ระดับต้น แค่นี้นะ พนักงานนะ่อย่าไปเอาเขามาเป็นแพะเลย หัวหน้าให้ความสำคัญกับสิ่งใดลูกน้องก็ให้ความสำคัญกับสิ่งนั้นตามไปด้วย อยู่แล้ว

หลักการ สำคัญไฉน?

David J. Lieberman กล่าวไว้น่าฟังว่า
เมื่อคุณเลือกที่จะทำสิ่งที่ถูกต้องและมีจริยธรรม
แม้ว่าสิ่งนั้นจะไม่ทำให้คุณได้เปรียบเลยก็ตาม
คุณจะทำให้ผู้อื่นรู้สึกภักดีต่อคุณเพิ่มขึ้นได้อย่างมาก
และที่สำคัญ มันจะเป็นความภักดีที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย
และ
จงเลือกที่จะทำในสิ่งที่ถูกต้อง แม้กระทั่งในช่วงเวลาที่มีทางเลือกอื่นที่ง่ายกว่าก็ตาม

ทำให้ผู้อื่นไว้วางใจและภักดีต่อเรา

เรื่องของการทำให้ผู้อื่นไว้วางใจและภักดีต่อเราอย่างไม่เสื่อมคลาย ไม่ได้เป็นเรื่องที่จะทำกันง่ายๆ แต่เป็นเรื่องที่สามารถทำได้

ก่อนอื่น ถามตัวเองก่อนว่าที่เราไว้วางใจต่อใครสักคนนั้น เพราะคนๆ นั้นมีคุณสมบัติอย่างไร
หนึ่งในคุณสมบัติที่สำคัญที่ทำให้เราไว้ใจคนผู้นั้นก็คือ การยอมรับผิดต่อการกระทำหรือพฤติกรรมของเขา

แต่ที่เราเห็นได้ทั่วๆ ไปในผู้คน ก็คือ การโยนหรือป้ายความผิดไปให้กับผู้อื่น หากหาผู้รับผิดไม่ได้ เทวดาฟ้าดินต้องรับไป เช่น ซวย ดวงไม่มดี เป็นต้น

มองแง่ดี คิดบวกกันเถอะ

พฤติกรรมที่ขัดแย้งกับคนอื่น ไม่ว่าจะมีรูปแบบหรือมูลเหตุอะไรก็ตาม ล้วนเกิดจากพลังความรู้สึกว่าคนอื่นผิด
ความสุข เกิดจากการชื่นชมความดีงานของคนอื่น เกิดจากการอยู่ร่วมกับคนอื่นอย่างสมานฉันท์ต่างหาก
(เจรัลด์ จี. แจมโปลสกี้ นักจิตวิทยาชาวอเมริกัน)

มันเป็นธรรมชาติของคนโดยส่วนมากไม่ใช่หรือที่จะหลงตัวเอง เทอดทูนตัวเอง แต่ทำไมต้องมองคนอื่นต่ำ เลว โง่ แย่กว่าตนเอง หรือเป็นเพราะว่าต้องทำเช่นนั้นเพื่อให้เกิดความภาคภูมิใจในตนเอง นั่นเป็นการปิดกั้นตนเองไปหรือเปล่า เพราะเมื่อเราคิดว่าเราเก่ง คนอื่นไม่เก่ง เราก็จะไม่ฟังความคิดเห็นเขา ซึ่งนอกจากจะทำให้ตนเองโง่ขึ้นแล้ว ยังทำให้ขาดมิตรที่เก่งๆ คนนั้นไปด้วย เขาผู้นั้นคงไม่ชื่นชมเราผู้ที่มองเขาว่าโง่หรอกนิ

สีนุ่น หมานักสะสม

ได้ชื่อว่าสีนุ่นเพราะพี่ๆ 2 ตัวที่เขามาอยู่ก่อนชื่อว่าสีนิลกับสีนวลตามสีขน สีนุ่นไม่ขาวเกลี้ยง เป็นขาวขุ่นๆ ใช้ชื่อสำลีไม่ได้ ได้แค่นุ่น

ความพิเศษของนุ่นก็คือเป็นนักสะสม ให้กระดูกก็สะสมไว้บนผ้าปูนอน เศษไม้หรือวัสดุอะไรที่นุ่นสนใจก็จะเก็บมาสะสมไว้ แล้วก็จะนอนเฝ้านั่งเฝ้าไว้เหมือนมีความสุข โดยเฉพาะกระดูกจริงกระดูกเทียมจะหวงมาก แต่เพราะเป็นหมาขี้ประจบ ชอบเอาอกเอาใจเจ้าของ เห็นเจ้าของก็จะเข้าไปคลอเคลียตามติด สีนิลได้ทีก็จะแอบเอากระดูกไปหมด นุ่นกลับมาไม่เห็นของที่ตนสะสมไว้ก็ทำหน้าเหรอหราสงสัย

พื้นฐานแห่งการนินทา

นินทาใครหนอที่มันที่สุด ก็นินทานายไง

ทุกคนรู้ดีว่าไม่ควรนินทานาย แต่แหม มันเหลืออดจริงๆ

ทำไมลูกน้องจึงนินทานาย?

สาเหตุใหญ่ๆ น่าจะมี 2 ประการ คือหัวหน้าทำตัวให้ลูกน้องเหนื่อยหน่าย กับ ลูกน้องมีนิสัยอันฝังลึกแบบนั้น